كامپيوتر جزء اساسي و مهمي در تصوير برداري ديجيتال است و عكاسي ديجيتال بدون كامپيوتر مفهومي ندارد. از سوي ديگر تصويربرداري ديجيتال، نيازهاي سختافزاري و نرمافزاري قابل ملاحظهاي را طلب ميكند، چرا كه با پردازش حجم زيادي از اطلاعات همراه است: يك دوربين ديجيتال SLR شش مگاپيكسلي، تصاويري با حجم 18 مگابايت توليد ميكند و اگر با فرمت RAW تصاوير تهيه شوند، حجم تصاوير 16 بيتي حاصله به 36 مگابايت ميرسد. اسكن كردن فيلمهاي 35 ميليمتري با دقت 4800 dpi بصورت 8 بيتي، فايلهايي با حجم 55 مگابايت و بصورت 16 بيتي، فايلهايي با حجم 110 مگابايت توليد ميكند. در دنياي مديوم فرمت، كار باز هم مشكلتر ميشود: اسكن نگاتيوهاي 6X4.5 با دقت 4800dpi و بصورت 16 بيتي، باعث توليد تصاوير 400 مگابايتي! خواهد شد. وقتي اين حجم اطلاعاتي وارد برنامه هاي پردازش تصوير شود، ميزان اطلاعات پردازشي، افزايش بيشتري نيز مييابد چرا كه گاه نياز به پردازش چندين لايه مختلف وجود دارد. اين فايلهاي حجيم علاوه بر نياز به سرعت پردازش و نيز انتقال، به فضاهاي مناسب براي ذخيره نيز نياز دارند. در هنگام كار با فايلهاي بزرگ، كمترين عدم بهينه بودن سخت افزار و نرم افزار، خود را بصورت جدي به رخ خواهد كشيد.
تصميم داريم در سلسله مقالاتي (كه الزاما در پي هم نخواهند بود)، به بحث و بررسي درباره انتخاب سخت افزار و نرم افزار و نيز بهينه سازي آنها براي تصوير برداري ديجيتال بپردازيم. در مورد اجزاء مختلف سختافزاري (شامل فرم كامپيوتر، پردازنده، حافظه، هاردديسك، مانيتور و كارت گرافيكي، اينترفيسها و انواع آنها و كارتخوانها) مطالبي را مرور خواهيم كرد و در اين زمينه حتما دو اصل بهروز بودن مباحث سختافزاري و نيز موجود بودن آنها در بازار ايران را مد نظر داريم. سپس در مورد بهينهسازي نرمافزاري (شامل تنظيمات لازم در سيستم عامل ويندوز ايكسپي و نيز فتوشاپ) مباحثي خواهيم داشت.
كاربرد اين مباحث فقط به عكاسان ديجيتال محدود نميشود بلكه براي تمام كساني كه با كامپيوتر و گرافيك كامپيوتري سروكار دارند و نيز كاربراني كه ميخواهند قبل از تهيه سختافزار اطلاعاتي را كسب كنند، مفيد خواهد بود.
1- انتخاب فرم كامپيوتر: Desktop يا Laptop
با توليد و عرضه لپتاپهاي امروزي كه نسبت به اسلاف خود سرعت بيشتر، مصرف باتري كمتر و قيمت ارزانتري دارند، بايد كاربرد آنها را در تصويربرداري ديجيتال نيز در نظر بگيريم. با عرضه پردازنده Centrino معادله قديمي (سرعت بيشتر= مصرف باتري بيشتر) ديگر كاربردي ندارد. پردازنده هاي قدرتمند سنترينو نه تنها قدرت پردازش بسيار بالايي دارند بلكه مصرف باتري آنها تقريبا نصف پنتيوم هاي معادل است. علاوه بر آن، وجود استاندارد بيسيم WiFi اين كامپيوترها را بسيار ارزشمند كرده است. شركت AMD نيز براي لپتاپها پردازنده Mobile AMD Athlon XP-M راعرضه كرده است كه يك پردازنده قوي با قيمت مناسب محسوب ميشود. همچنين پردازنده Mobile AMD Athlon 64 نيز اولين پردازنده 64 بيتي براي لپتاپها ميباشد.
عموما لپتاپها نسبت به كامپيوترهاي روميزي، از لحاظ كارآيي، گسترش و قابليت به روز كردن قطعات، محدوديت دارند. اما اين موضوع بدين معنا نيست كه لپتاپ براي تصويربرداري ديجيتال كاربردي ندارد. كامپيوترهاي روميزي براحتي از طريق اسلاتهاي موجود امكان اضافه كردن كارتهاي سخت افزاري جديد را دارند. در مورد لپتاپها اينكار فقط از طريق پورتهاي موجود و يا اسلات PC CARD امكان دارد. از طرف ديگر ميزان حافظه و ظرفيت هارد ديسكهاي آنان نيز نسبت به كامپيوترهاي روميزي كمتر است. نمايشگر LCD لپتاپها نيز محدوديتهاي خاص خود را دارد: LCD هايي كه از لحاظ كيفيت بتوانند با مانيتورهاي CRT كامپيوترها رقابت كنند، كمياب و گران هستند. عموما محدوديت زاويه ديد در لپتاپها باعث تغييراتي در ظاهر و تون رنگهاي عكس ديجيتال ايجاد ميكند . همچنين پايين بودن كنتراست آنها باعث اختلال دامنه تونال رنگها ميشود. ميزان Gamut نمايشگرهاي لپتاپ كمتر است و نيز ميزان روشنايي آنها بسته به اينكه از باتري استفاده كنند يا برق، متفاوت خواهد بود.
با تمام اين مشكلات، لپتاپها فوايد غير قابل انكاري در زمينه عكاسي ديجيتال دارند. امكان انتقال سريع عكسها از دوربين و مرور آنها بصورت اندازه كامل در محل عكاسي، كه گاه ميتواند در دل طبيعت باشد، يك مزيت مهم و غير قابل وصف براي لپتاپ بشمار ميآيد. امكان انجام اصلاحات اوليه روي عكسها و نيز امكان تهيه كپي روي CD يا DVD براي آرشيو، از ديگر فوايد لپتاپها ميباشند.
به طور خلاصه ميتوان گفت كه لپتاپ نميتواند بعنوان جانشين كامپيوتر روميزي جهت تصويربرداري ديجيتال بشمار آيد. اما در روند كاري عكاسي ديجيتال، ميتواند نقش مهم و گاه بسيار ارزشمندي ايفا كند.
2- حافظه
حافظه RAM در تصويربرداري ديجيتال ارزش بسيار دارد چرا كه در اين حيطه، پردازش اطلاعات در حجمهاي زياد صورت ميگيرد. در حقيقت از لحاظ صرفهجويي در هزينه، موثرترين راه افزايش كارآيي يك سيستم براي تصويربرداري ديجيتال، افزايش مقدار حافظه RAM آن است.
چه مقدار RAM ؟
بر طبق يك قانون در تصويربرداري ديجيتال، ميزان حداقل RAM مورد نياز، معادل 10 برابر اندازه فايلهاي تصويري است كه فرد معمولا با آنها سروكار دارد. مثلا براي فردي كه با فايلهاي 20-30 مگابايتي كار ميكند، حدود 256 مگابايت وبراي فردي كه با فايلهاي حاصله از اسكن فيلمهاي 35 ميليمتري با كيفيت 4800DPI كار ميكند، حدود 512 مگابايت و در مورد اسكنهاي مديوم فرمت، حدود يك گيگابايت RAM نياز است. اين ميزان حافظه مشخص كننده حداقل نياز است. بدين معنا كه حافظه كمتر از اين ميزان، كارآيي سيستم را بشدت كاهش خواهد داد. اما در عمل در هنگام تهيه حافظه، بهتر است حافظه بيشتري از اين ميزان حداقل تهيه شود.
چه نوع RAM ؟
نوع حافظه RAM نيز تاثير بسزايي در كارآيي سيستم خواهد داشت. در حال حاضر بهترين انتخاب DDR2 SDRAM است. اين نوع حافظه بعلت هماهنگيهايي كه با سرعت ساعت پردازنده دارد، نسبت به بقيه انواع، سرعت بيشتري خواهد داشت. علاوه بر نوع RAM ، سرعت BUS آن نيز بسيار مهم است. براي بهترين كارآيي بهتر است از بيشترين سرعت BUS موجود استفاده شود (مثلا 400 يا بيشتر). نكته مهم در انتخاب RAM آنست كه پشتيباني برداصلي كامپيوتر از سرعت BUS حافظه ميتواند يكي از معيارهاي انتخاب برد اصلي باشد و بهتر است در هنگام تهيه برداصلي به اين موضوع توجه ويژهاي مبذول شود.
3- هارد ديسك
بسياري از كاربران، هاردديسك را فقط جايي براي ذخيره اطلاعات ميدانند. اما در واقع هاردديسك يكي از مهمترين شاخصهاي تعيين كننده كارآيي كلي سيستم ميباشد. علاوه بر ذخيرهسازي، سرعت اجراي نرمافزارها، حافظه مجازي سيستم عامل، Scratch disk در برنامه فتوشاپ(در اينمورد در قسمتهاي آتي مطالبي خواهيم داشت) وسرعت باز و بسته نمودن فايلها، از مواردي هستند كه به طور مستقيم با هاردديسك درارتباط ميباشند.
چه مقدار هاردديسك؟
در زمينه تصويربرداري ديجيتال، هرچه مقدار ظرفيت هاردديسك بيشتر باشد، بهتر است. و اين ميزان در هر زمان با توجه به قيمت و در دسترس بودن آن فرق ميكند.
همچنين ميتوان از بيش از يك هارد ديسك در سيستم استفاده نمود و يكي را مثلا فقط به ذخيره سازي هاي دراز مدت اختصاص داد.
رابط هاردديسك
رابط هاردديسك به بورد اصلي يكي از مهمترين عوامل تعيين كننده سرعت آن است. رابطهاي IDE ATA100 ، IDE ATA133 ، Serial ATA و SCSI از جمله رابطهاي هاردديسكها ميباشند.
زماني SCSI براي هارددرايو هاي پرسرعت يك استاندارد طلايي محسوب ميشد. امروزه بهبود كارآيي ساير رابطها به حدي رسيده است كه گاه اين استاندارد طلايي را به چالش كشيدهاند. Serial ATA رابط سريع و با كارآيي بالايي است كه امروزه ميتواند جايگزيني براي SCSI محسوب شود. از سوي ديگر مديريت راحتتر SATA نسبت به SCSI آنرا براي كاربردهاي شخصي مناسب تر نموده است. البته هنوز براي كامپيوترهاي Server و workstation ، SCSI انتخاب بهتري محسوب ميشود.
همانند RAM ، براي هاردديسكهاي Serial ATA نيز پشتيباني بورداصلي لازم است و بايستي در هنگام خريد برد اصلي به آن توجه كرد. هر چند مادربردهاي سازگار با SATA و نيز هاردهاي SATA گرانتر هستند اما كارآيي و سرعت بالاي آنها براي كاربردهاي تصويربرداري ديجيتال بسيار جذاب و غيرقابل چشمپوشي است.
مشخصات هاردديسك
مشخصات هاردديسك از جمله معيارهاي مهم انتخاب محسوب ميشود. يكي از اين مشخصات سرعت چرخش آن است كه به واحد RPM اندازه گيري ميشود. هر چه سرعت چرخش بيشتر باشد، سرعت هاردديسك نيز بالاتر خواهد بود. مقادير معمول سرعت چرخش فعلي 5400 ، 7200 و 10000 دور در ثانيه است و اخيرا نيز سرعتهاي 15000 دور در ثانيه نيز عرضه شدهاند. سرعت مناسب فعلي براي كاربردهاي تصويربرداري ديجيتال، 7200 يا بالاتر ميباشد
معيار ديگر زمان جستجو يا Seek Time است. اين معيار مشخص كننده زماني است كه هد، در موقعيت مناسب براي خواندن اطلاعات قرار ميگيرد. به طور معمول زمان كمتر از 10 ميلي ثانيه مقدار خوبي محسوب ميشود. مهمترين معيار كارآيي هارددرايو، سرعت كلي خواندن يا نوشتن اطلاعات است. اكثر درايوهاي فعلي سرعتي معادل 150MB در ثانيه دارند و هرچه از اين مقدار بيشتر باشد، كارايي كلي نيز افزايش بيشتري خواهد يافت.
هارديسكهاي خارجي
هاردديسكهاي خارجي كه مانند مودمهاي خارجي در بيرون كامپيوتر قرار ميگيرند، براي تصويربرداري ديجيتال داراي مزاياي خاصي هستند. انتقال تصاوير بسيار بزرگ به محل ديگر ( مثلا براي چاپ)، ذخيره سازي و تهيه نسخه پشتيبان از جمله موارد استفاده اين هارديسكها هستند. در گذشته كارآيي كلي اين هاردديسكها نسبت به هاردديسكهاي داخلي كمتر بود، اما امروزه با استفاده از پورت سريع FireWire800 (در اينمورد در قسمتهاي آتي مطالبي خواهيم داشت) سرعت اين هاردديسكها نيز بسيار بهبود پيدا كرده است.
سيستم فايلي
هاردديسكها قبل از استفاده، بايستي طبق يك سيستم فايلي فرمت شوند. سيستمهاي فايلي موجود شامل FAT16 ، FAT32 و NTFS هستند. سيستم فايلي پيشنهادي براي كاربردهاي تصويربرداري ديجيتال، NTFS است. مهمترين مزيت سيستم فايلي NTFS پشتيباني آن از درايوهاي بسيار بزرگ هارد ديسك است كه اين مزيت شايد مهمترين عاملي باشد كه در اكثر اوقات باعث ميشود كاربران به سمت استفاده از اين سيستم فايلي گرايش داشته باشند. مزيت مهم ديگر آن، استفاده بهينه از كلاسترهاي هاردديسك است و بعبارت بهتر، در اين سيستم فضاي هدر رفته كمتري در هاردديسك وجود خواهد داشت. در اين سيستم جديد سكتورهاي آسيب ديده (Bad Sector) هاردديسك، به طور خودكار شناسايي شده و از نوشتن اطلاعات در آن مناطق پيشگيري ميشود. همچنين با مشخصات عالي امنيتي آن ميتوان (بخصوص در مواردي كه يك كامپيوتر مورد استفاده چند نفر است و نيز در شبكه ها)، از دسترسيهاي غير مجاز به فايلها جلوگيري كرد
چگونه عکس بهتری بگیریم.
افراد زیادی در مورد ارزیابی عکسهایشان در فروم یا بصورت ایمیل سوال می پرسند. خود من هم در مورد عکسهایم همیشه این سوال را دارم که چگونه عکسی شده است و آیا در نظر دیگران چگونه جلوه خواهد کرد. هر چند در قضاوت در مورد یک عکس، سلیقه و نوع علاقه دخالت بسیاری دارد، ولی اصولی کلی نیز بر آن حاکم است که ریشه در اصول زیبا شناختی انسان دارد. قبلا در مورد بیشتر این موارد مقالاتی داشته ایم، ولی در اینجا به طور خلاصه مروری بر مهمترین موارد خواهیم داشت. هر چند سطح مقالات کنونی سایت بالاتر از روزهای اول که مقالاتی در سطح مبتدی منتشر می کردیم رفته است، ولی این دلیل نمی شود که دیگر از اصول و الفبای عکاسی چیزی نگوییم.
برای بررسی یک عکس، موارد ذکر شده در این مقاله را در مورد آن بررسی نمایید. هر از چند گاهی نیز دوباره این مطالب را مرور نمایید تا موارد فراموش شده دوباره یادآوری شود. برای خود من همیشه مرور چنین مطالبی جالب و آموزنده بوده است. البته همانطور که در قبلا گفته ایم، همیشه برای قوانین در شرایط خاص استثنا وجود دارد. منتها در هر مورد باید برای رعایت نکردن یک قانون دلیل کافی داشته باشید.
ترکیب بندی
قانون یک سومها
قانون یک سوم در ترکیب بندی تنها یک نظریه هنری نیست. بلکه با بررسی های علمی درستی آن اثبات شده است. وقتی چشم ها به یک عکس نگاه می کنند، ابتدا به نقاط یک سوم تصویر خیره می شوند. اگر چیز قابل توجهی در آن یافته نشود به جستجو در تصویر می پردازند. اگر بعد از چند ثانیه جستجو چیزی توجه آنها را جلب نکند، علاقه خود را نسبت به تصویر از دست می دهند. بنابر این اگر نمی خواهید بینندگان آثارتان نسبت به عکستان بی علاقه شوند، بهتر است چیز قابل توجهی را روی این خطوط قرار دهید. ضمنا شخص یا چیزی را دقیقا در مرکز دید دوربین قرار ندهید، چون زیاد جالب نخواهد بود.
سوژه اتان را در یک طرف تصویر قرار دهید و کمی آن را در کادر بچرخانید. ضمنا خط افق را دقیقا در مرکز عکس قرار ندهید، بلکه آنرا در یک سوم بالا یا یک سوم پایین تنظیم نمایید. اگر در عکس بخش پایینی تصویر مورد علاقه شماست، خط افق را بالا بیندازید. برعکس، اگر موضوع مورد توجه در بخش بالایی خط افق قرار دارد، خط افق را در یک سوم پایین قرار دهید. مجبور نیستید وقتی در آسمان چیز قابل توجهی وجود ندارد بخش زیادی از آن را نشان دهید. در مورد زمین هم همینطور.
او بکجا میرود و به کجا خیره شده؟
شما عکسی عالی گرفتهاید، قانون یک سومها را هم رعایت کرده اید. ولی هنوز نمی توانید توجه دیگران را جلب کنید! چرا؟ خوب، اجازه دهید بزرگترین اشتباهات ترکیب بندی را که من در عکسهای بسیاری دیدهام با هم مرور نماییم.
سوژه در حال قدم زدن یا نگاه کردن به خارج کادر است بجای داخل آن.
سوژه شما باید بدرون عکس نگاه نماید تا نگاه بیننده را به داخل هدایت کند، نه اینکه با نگاه به خارج توجه بیننده را از عکس خارج نماید. اگر در جلوی سوژه اتان فضای خالی نگذارید، بیننده می خواهد بداند سوژه به کجا می نگرد و یا بکجا میرود. بیننده برای درک عکس و اینکه داستانی در ذهنش شکل بگیرد، باید قادر به فهم شرایط باشد.
بریدن دنباله سوژه
یک قانون کلی این است که در عکس سوژه اتان را در محلهای اتصال اعضا یا اجزاء به آن قطع نکنید. اگر می خواهید کادر بستهای داشته باشید، مطمئن شوید که دست، آرنج، زانو یا بخشهایی جزئی از سوژه را قطع نکرده اید. اگر پاها را در کادر قرا داده اید، مراقب باشید انگشتان را نبرید. اگر بازوها را در کادر دارید، آرنج را هم در کادر بگیرید. هرگز دستها را در محل انگشتان قطع نکنید.
عکاسی از ارتفاع بالاتر از سوژه
وقتی از سوژه هایی عکاسی می کنید که ارتفاع کمتری از شما دارند، دوربین را تا سطح آنها پایین ببرید. وقتی از بچه ها از بالا عکس می گیرید بسیار کوچک و غیر مهم جلوه میکنند. همینطور در عکاسی از حیوانات اگر از بالا عکس بگیرید عکسهایی اتفاقی و نه چندان جالب به نظر خواهند آمد. دوربین را پایین ببرید و هم ارتفاع با سوژه عکس بگیرید. آنگاه از نمای به دست آمده لذت خواهید برد.
بریدن سایه یا انعکاس
اگر سایه یا انعکاسی از سوژه روی زمین است، یا تمام آنرا بگیرید یا هیچ چیز آنرا.
افقی یا عمودی
چه موقع عکس را افقی و چه موقع عمودی بگیریم؟ ساده است. اگر سوژه بیشتر از آنکه دراز باشد، پهن است، عکس را افقی و اگر ارتفاع سوژه بیشتر از عرض آن است، عمودی بگیرید. این اشتباه درجه یک آماتورها در عکاسی است. برای جلوگیری از دیده شدن اجزاء نا خواسته در عکس، کادر را بسیار بسته می گیرند و حتی دوربین را کمی می چرخانند تا سوژه بهتر در کادر قرار گیرد!
البته در بعضی موارد استثنائاتی وجود دارد و باید با تمرین و مطالعه مواردی را که بهتر است یک قانون را رعایت نکنیم دریابیم.
نورسنجی
وقتی نور مناسب باشد در عکس رنگها درست به نظر میرسند، سفیدها سفید و سیاهها سیاه هستند.
وقتی روی یک سوژه که دارای طیف های متوسطی است فوکوس می کنید دوربین کار خودش را درست انجام می دهد. ولی اگر بخواهید از یک خرس قطبی سفید یا یک سگ سیاه عکس بگیرید چه؟ یا عکس بسیار روشن خواهد شد یا خیلی تیره و یا همه چیز خاکستری می شود (چون سیستم نورسنجی داخلی دوربین سعی می کند که عکسی با طیف 18 درصد خاکستری ایجاد نماید).
چه کار باید کرد؟ بهتر است وقتی از جسمی سفید یا منعکس کننده عکس می گیرید دیافراگم را یک گام بازتر نمایید و برعکس، وقتی از جسمی سیاه یا جاذب نور عکس میگیرید، دیافراگم را یک گام ببندید.
درباره قانون آفتابی F16 چه میدانید؟ معنی آن چیست و چگونه کار میکند؟ ساده است. این یک فرمول دقیق در عکاسی است که همیشه نتیجه خوبی می دهد. سعی می کنم در این مورد توضیح دهم تا موضوع برایتان روشن شود.
در یک روز آفتابی درخشان دیافراگم دوربین را روی F16 میگذارید و سرعت مناسب شاتر را معکوس حساسیت فیلم یا دوربین انتخاب می کنید. مثلا، فرض کنید حساسیت فیلمتان ISO 100 است، یعنی سرعت شاتر باید 100/1 باشد. بیشتر دوربین ها سرعت شاتر 100/1 ندارند، بنابر این شما نزدیکترین سرعت را انتخاب نمایید یعنی 125/1 . همین. در این شرایط شما تنظیم نوری دقیق خواهید داشت.
اگر نخواستید روی F16 عکس بگیرید چه؟ باز هم ساده است. دوربین را روی دیافراگم مورد نظرتان گذارده و بر اساس آن سرعت شاتر را اینگونه تنظیم کنید. اگر می خواهید روی F8 عکس بگیرید (دو گام بازتر) باید سرعت شاترتان را دو گام بیشتر کنید (500/1) تا نور کمتری وارد دوربین شود. حالا اگر می خواهید روی F32 عکس بگیرید (دو گام بسته تر) باید سرعت شاتر را دو گام کمتر کنید (30/1) تا نور بیشتری وارد دوربین شود. ساده است. نه؟
خوب، اگر عکاسی در یک روز آفتابی درخشان نبود تکلیف چیست؟ باید آنرا یک روز F8 بنامیم. اگر سایه های روی زمین به وضوح دیده نمی شد و نور به شدت و روشنایی یک روز آفتابی درخشان نیست، فقط کافی است همه چیز را نصف مقدار قبلی تنظیم نمایید. همانند حالت قبل عمل کنید، ولی این بار با F8 و سرعت 125/1 شروع نمایید.
آیا این تنظیمها همیشه درست عمل می کند. تقریبا بله. ولی برای اطمینان بهتر است همیشه سه عکس بگیرید. یکی با یک گام بالاتر و یکی با یک گام پایینتر از معمول. به این کار محدوده بندی یا Bracketing گفته میشود.
اگر بر روی فیلمهای اسلاید عکس می گیرید بهتر می توانید اثرات کارتان را ببینید. چون وقتی عکس نگاتیو را چاپ می کنید، در لابراتور نور عکسها را تا حد ممکن اصلاح می کنند. ولی به هر حال اگر در هنگام عکاسی نور را درست تنظیم کرده باشید نتیجه بهتری خواهید گرفت.
عکاسی از ماه
شاید تعجب کنید که چرا معمولا عکسهایی که از ماه می گیرید بی رنگ و رو و مات می شود؟ آیا جزئیات مورد انتظار شما از ماه در عکسهایتان دیده نمی شود. برای نور سنجی درست ماه یک ترفند ساده وجود دارد. قانون F16 را که یادتان هست. شاید باور نکنید، ولی برای عکاسی از ماه کامل همان تنظیم روز روشن آفتابی را استفاده نمایید.
چرا؟ باز هم ساده است. ماه یک شی روشن شده با نور خورشید است و فرقی نمی کند که این نور خارج زمین است یا در نیمه شب است. به هر حال ماه با نور خورشید روشن شده است. در باره عکاسی از ماه نیمه یا یک چهارم چه؟ اگر ماه نیمه است، عدد دیافراگم را نصف کنید، یعنی F8. وقتی ماه یک چهارم است دیافراگم را یک چهارم کنید F4. می بینید که چقدر ساده است.
درباره عکاسی از ماه با نمایی از منظره شهر چه؟ خیلی ساده است. عکاسی همزمان از منظره شب و ماه غیر ممکن است! چرا؟ چون نمی توان با یک تنظیم نور هم منظره شب را عکاسی کرد و هم جسمی را که با خورشید روشن شده است. د رحالت عادی برای عکاسی از منظره شب دیافراگم F8 با 8 ثانیه نوردهی انتخاب می شود. (در حساسیت 100). اگر ماه را برای مدت 8 ثانیه عکاسی کنیم ماه از جای اولیه خود حرکت می کند و علاوه بر حذف جزئیات آن بخاطر نور زیاد، مات هم میشود. پس چاره چیست. راه حل استفاده از یک حقه ساده است. عکس دوتایکی! در دوربین های فیلمی باید ابتدا یک عکس از منظره شب شهر بگیرید. سپس موقعیت ماه را در کادر منظره یاب در محل مورد نظر تنظیم نموده و اکنون یک عکس از ماه در میان آسمان در محل مورد نظر بگیرید. در دوربینهای دیجیتال بسادگی می توان دو عکس را با فتوشاپ روی هم مونتاژ نمود. در این حالت پیدا کردن محل مناسب ماه در عکس بسیار راحتتر است.
فوکوس
اتوفوکوس هنگامی که وقت کافی برای تنظیم دوربین ندارید بسیار عالی است. ولی بسیاری از مردم از آن استفاده نامفید می کنند. بیشتر مبتدیان از فوکوس خودکار با تنظیم فوکوس روی مرکز کادر استفاده می کنند. هنگامی که شما از فوکوس خودکار استفاده میکنید، ممکن است دوربین هنگامی که سوژه شما در میان کادر نیست روی آن فوکوس نکند. برای رفع این مشکل این راه حل را امتحان کنید. بدون در نظر گرفتن ترکیب بندی سوژه را در مرکز کادر قرار دهید و روی آن فوکوس کنید. (امیدوارم که قصد نداشته باشید در همین وضعیت عکس بگیرید) در حالی که دکمه شاتر را تا نیمه نگه داشته اید ترکیب بندی نمایید و عکس خود را بگیرید. اگر در پشت سوژه چیزی است که می خواهید روی آن هم فوکوس داشته باشید، با تنظیم عمق میدان این کار را انجام دهید.
عمق میدان
عمق میدان به معنی این است که چه مقدار از عکس شما در جلو و پشت سوژه اصلی در فوکوس قرار دارد. اگر شما از عمق میدان باریک (عدد F کوچک، روزنه دیافراگم باز) استفاده نمایید، بخش کمتری از تصویر شما در فوکوس خواهد بود. همینطور، اگر از عمق میدان بزرگی استفاده نمایید(عدد F بزرگ، روزنه دیافراگم کوچک) بخش بیشتری از تصویر شما دارای فوکوس مناسب است. البته تمام این مسائل به این که شما کجا فوکوس کرده اید بستگی خواهد داشت.
اگر با یک عمق میدان کم روی سوژه اتان فوکوس کنید، همه چیز در جلو و پشت سوژه خارج از فوکوس خواهد بود. این وضعیت در شرایطی که زمینه عکس را بخاطر شلوغی و یا تاکید بیشتر بر روی سوژه اصلی می خواهید مات نمایید مناسب است. ولی اگر در جلو یا پشت سوژه چیزهایی وجود دارد که می خواهید دقیق بیفتد، این حالت خوب نیست.
پس اگر بخواهیم همه چیز در جلوی سوژه واضح باشد چکار کنیم؟ تنها کافی است بر روی آنها فوکوس کنید! البته با یک عمق میدان بالا که فاصله بین سوژه اصلی و سوژههای فرعی را بپوشاند. فکر می کنید کدام وضعیت بهتر است؟ عمق میدان بالا یا پایین؟ این موضوع کاملا به سوژهای بستگی دارد که از آن عکاسی میکنید. بخاطر همین است که عکاسی در مد اولویت دیافراگم اهمیت دارد. در این مد شما می توانید عدد F مناسب خود را انتخاب نمایید. در این حالت برای گرفتن عکسهای بهتر کنترل کافی بر روی دیافراگم خواهید داشت. چه کسی از عکس یک سگ که بینیاش مات شده و یا یک شخص که در زمینه شلوغ عکس گم شده است خوشش میآید؟!
همه چیز در چشمهاست
می گویند وقتی از یک حیوان عکاسی می کنید، همه چیز در چشمها قرار دارد. همه سوژهها نیاز نیست مستقیما به دوربین خیره شوند، اما باید بتوانید چشمها را ببینید. همچنین، اگر میتوانید چشمها را در عکس ببینید باید در فوکوس کامل باشند تا عکسهای شما تاثیرگذار باشند. وقتی با کسی سخن میگویید، در چشمها نگاه نمیکنید؟ به همین صورت، از چشمها برای ارتباط برقرار کردن با سوژه استفاده میکنیم و دیدگاهی از احساس و افکار آن بدست میآوریم. چشمها منتقل کننده احساسند و بدون آنها در عکس انتقال احساس صورت نخواهد گرفت.
انعکاس نور در چشم
منظور از انعکاس نور در چشم نورهای کوچکی هستند که هنگامی که نور به چشم می تابد در چشم دیده می شود. دیدن این نورها در چشم بسیار لذت بخش است و حتی داشتن آنها در عکس ضروری است. این نورها به چشم ها حالت زنده بودن می دهند. معمولا این نورها با نور خورشید یا فلاش ایجاد می شود، اما اگر در دسترس نبود می توان از یک منعکس کننده یا یک فلاش کوچک دستی استفاده نمود. در این مورد شدیدا توصیه می شود که مطمئن شوید که این نورها در چشم سوژه شما وجود داشته باشد، چون بدون آنها چشم ها بسیار بی روح و عروسکی به نظر می رسند. البته ممکن است در شرایطی خاص به خاطر القای یک حس ویژه نیاز به حذف این نورها باشد. هر قاعده ای استثنایی هم دارد.
فلاش
چه فرقی بین عکس پرتره یک عکاس آماتور با یک عکاس کاملا حرفه ای وجود دارد؟ ممکن است هر کسی در ابتدای راه عکاسی خود بارها از خود بپرسد چرا عکسهای من مانند عکسهایی که در مجلات می بینم نمی شود. چکار می توان کرد که عکسهایمان شبیه کارهای عکاسان حرفه ایی شود؟
وقتی به این سوال پاسخ داده شود شاید از سادگی پاسخ تعجب کنیم و بپرسیم چرا قبلا به این موضوع پی نبرده بودم. البته علت نوشتن این مطالب این است که کسانی که این موضوع را نمی دانند خیلی زیادند:
سایه ها
وقتی به یک عکس در مجله نگاه می کنید و آنرا با عکسی که از فرزند خود یا دوستتان گرفته اید مقایسه می کنید فرق اصلی بین آن دو چیست؟ بله. در عکس مجله هیچ گونه سایه ای پشت مدل وجود ندارد! خوب، چگونه باید این کار را کرد؟
سایه ها معمولا توسط نورهایی ایجاد می شود که دقیقا از روبرو به سوژه می تابد یا وقتی که از فلاش دوربین استفاده می نمایید. اگر فلاش دوربین شما از نوع سرخود است که دیگر وضع بدتر است. اگر می خواهید عکسهایی شبیه حرفه ایها بگیرید، اول از همه باید یک فلاش برخوردی (انعکاسی) بخرید. نوع بهتر این فلاش دارای سر چرخان است و علاوه بر چرخش به بالا می تواند به اطراف نیز بچرخد. پولتان را بابت فلاشهایی که ثابت هستند تلف نکنید. این فلاشها فقط کمی قوی تر از فلاش سرخود دوربینتان عمل میکنند، ولی سایه های تندتری ایجاد می کنند.
وقتی برای دوربینتان فلاشی خریدید، دفترچه راهنمای آن را کامل بخوانید. با این کار تمام مشخصات، عملکردها و استفاده های آن را خواهید فهمید. تمام این تواناییها را تست و تجربه کنید.
تنها با استفاده از فلاش انعکاسی و تاباندن نور آن به سقف، از تفاوت ایجاد شده در عکسهایتان نسبت به زمانی که نور را مستقیما به سوژه می تاباندید، متعجب خواهید شد. البته درمورد انعکاس فلاش نیز باید دقت کافی بخرج دهید. اگر سطحی که نور فلاش را به آن میتابانید دارای رنگ خنثی و سفید نباشد، طیف رنگی عجیب غریبی بر روی عکسهایتان ایجاد خواهد شد.
وقتی اندکی پیشرفت کردید میتوانید فلاش را روی سه پایه گذارده و از کنار به سوژه اتان نور بتابانید. در این زمان عکسهایتان شروع به پیشرفت به سوی حرفه ای شدن خواهند نمود.
نحوه در دست گرفتن دوربین ( )
|
+| نوشته شده توسط عبادی-رحیمی-رضاپور در جمعه دوازدهم مهر 1387 | موضوع: |
